ఏమీలేవు

రేయింబవళ్ళు కళ్ళలో తేమ తప్ప 
మునపటి ఉత్సాహం జిజ్ఞాసా లేదు

ఉరుము మెరుపుల మేఘాలు తప్ప
వాన కురిసే ఛాయలు కనబడ్డంలేదు

మలుపులతో కూడిన మార్గాలు తప్ప 
ధైర్యంతో నడుస్తూ నడిపించే తోడేలేదు

మునుపటి ఆ ఆత్రుత ఆరాటమే లేదు
అప్పటి ఆ జ్ఞాపకాల అస్థిరనీడలు తప్ప 

అనిశ్చల మనసు.

చంచల మనస్కులకు నిర్ధిష్ట సూత్రాలుండవు 
పలురంగులు మార్చి లోకంలో పరిభ్రమిస్తారు
అందంగా అలంకరించుకుని వెళ్ళి ఆరాటపడకు
న్యాయానికి నిగ్రహం ఉందనుకుని భ్రమపడకు!

మనసు మాచెడ్డది ఉద్వేగానికి హద్దులుండవు
కవ్వించే కళ్ళను చూసి రెచ్చిపోయి వెంటపడితే         
మామూలు మనిషినే మహాత్ముడిని అనుకోకు 
అమాయకత్వానికి నీతులు భోధించి పంపేయకు!

నడచి నువ్వు వస్తుంటే ఎవరిని నమ్మి ఉండను 
నిన్ను పుట్టించిన దేవుడే చూసి నిగ్రహించుకోలేడు
నా కళ్ళలో దాచుకుంటాను కౌగిలించుకో కాదనకు  
నిలువెత్తు సౌందర్యాన్ని చూస్తూ చలించ వద్దనకు!

వలపు పలుకులు

పట్టనట్టుగా పలుకరించే ఆ పలుకులు
వలపువాకిట వేసిన ముగ్గుని చెరిపేసి
మది కిటికీలను కిర్రుమనిపిస్తుంటాయి!

పలుచబడ్డ ప్రేమ చెప్పీ చెప్పని ఊసులు
చెప్పానని పరువపు పాన్పును పరిచేసి  
కవ్వించే కులుకులని కలల్ని కడిగేస్తాయి!

పరిచయాలకు పాకుడుగట్టి పులకరింతలు
తడబాటై తడుముతున్న తలపు రాకాసి 
ఆగలేక సరదాగా సరసానికి రమ్మంటాయి!

పసందుగా పై పైకి ఎగసే క్రొత్త పరిమళాలు
పాత ఇంపు కంపుగా మారి గాలిలో కలిసి
ఉత్సుకత ఉరకలేక చతికిలబడుతుంటాయి!

ప్రేమజాలం

నీ చూపుల భావాలతో నను మైమరపించావు 
కదిలే ఒక నదిలా...ఎగసే ఒక తరంగంలా
పచ్చని పైరులా మా పెరటిలోన సీతకోక చిలుకలా 
చిన్ననాటి మా గుడిసే గూడులోని గువ్వలా 
వయ్యారంగా వంపులు తిరిగిన మా ఊరి వాగులా 
తొలకరి జల్లుకి పులకరించిన పుడమితల్లి మట్టివాసనలా
నా మదిలో ఒక మెరుపులా మెరిసావు
అంతలోనే...అంతులేని అగాధాన్ని సృష్టించి
మది మైదానాన్ని ఎడారిల చేసి తెరమరుగైనావు
మేఘమై కరిగావు చినుకై రాలినావు నేలనే తాకావు
వరదై పారి ఏరులో మునిగి చెరువులో చేరావు 
కాలువలా చీలిపోయి సముద్రములో కలిసిపోయావు..

బొమ్మలాంటి మనసు

హృదయాన్ని బొమ్మచేసి 

నీకు ఇచ్చాను..

పొరపాటున కూడా

దాన్నీ తృంచివేయకు..

నీనా ప్రేమ జతాయే 

దాన్నెవరికీ పంచకు..

జన్మాంతం సాగే పయనం 

మధ్యలో వీడకు..

నేరం చేసిన నిన్ను

క్షమించానని వదలకు

చేసిన బాసలను మరచి 

దారి మరలిపోకు!

వేదన

పువ్వులు విరబూసేది వాడిపోవడానికి

రెండు హృదయాలు కలిసేది విడిపోవడానికి 

రేపన్నది రాక మరపు లేక గుండె గుబులు 

సెలయేరు సాగుతుంది మేఘం వర్షిస్తుంది 

హృదయం మాత్రం మంటల్లో కాలుతుంది

దాహంతో మనసు కొట్టుమిట్టాడుతుంది

చెప్పుకోలేని వేదన విషమైతే బాగుంటుంది! 

నా పాట..

నేను ఒక వ్యధాగీతాన్ని 
నా నిండా వేదనలే నిండి ఉన్నాయి
నా ఆలాపనలో తానం పల్లవులలో
పలికేది కేవలం వ్యధలే... 
స్వరకల్పన నిండుగా రసహీనతే 
వినేవాళ్ళ లేరు, ఉన్నా ఓహో అనరు 
గుండెను కలిచివేయగల జీవస్వరాలు
శ్రోతలను శ్రవణానంద పరచలేను
నా దుఃఖం సామవేదసారాలు
నే సాధించలేని ఎన్నో అంశాలకు ఆకారాలు 
 పాడాలని అనుకున్నా పలకలేని పాటను
నేను మాత్రమే నడిచే గజిబిజి బాటను!!!

ఎదలో ఏదో

ఎదలో సవ్వడులు నీ వల్లే... 
మదిలో అలజడులు నీ కోసమే
మది తాపత్రయ పడును నీ కొరకే
నిన్ను చూడాలని కనే కలలు 
నీవు లేక సెలయేరైనవి కనులు
ఎదలో దాగున్న ఇష్టాలను తెలపే
ప్రయత్నం చేస్తున్నా పలుమార్లు 
మన మధ్య జరిగిన ఘర్షణలని
మరి కొన్ని సరదా సంఘటనలని
ఎడబాటుని తట్టుకోలేక నీవు లేక 
ఎక్కడ ఉన్నావో తెలుసుకుని 
ఈ క్షణమే చెంతకు చేరాలనిపిస్తుంది!!

నా నువ్వు

జీవితమంటే నీ నా కధల సమ్మేళనం

కొన్ని కోల్పోతూ పోయినవి దొరకడం

లైఫ్ అంటేనే వచ్చి పోవడమని అర్థం

గడియల్లో జీవితకాలాన్ని దొంగిలించడం

నువ్వు ఎగసిపడే సాగరం నేను తీరం

నీవు నాకు నేను నీకు తోడు నీడలం

కళ్ళు సాగరమైనా, కోర్కెల జలపాతం!

పరవశం

వెన్నెలను తాకిన కలువరేకులు 
ఎదను జల్లుమనిపించి మత్తు జల్లి
మూతపడిన కళ్లలో కలలను రేపి
తారలను తరిమి తాను మాయమై
కిరణాలను తొందరచేసి పిలిచి...
ఎర్రబడ్డ కళ్ళు ఏమైందని ప్రశ్నించ
బిత్తర పోయిన మనసు తలవాల్చి 
నీ వెచ్చని చూపుకు దాసోహమంటూ
నీ మరలి రాకకై చూస్తూ గడపసాగెను!